شناخت اراء و افکار ضالّه

با سلام به شما دوست عزیز به وبلاک من خوش آمد امیدوارم مطلب این وبلاک مورد پسند واقع شود

ارزش وجایگاه وحدت از منظر قران وسنت

ارزش وجایگاه وحدت از منظر قران وسنّت::

یکی از عوامل پیشرفت ملّتها و رمز پیروزی انان ، پیوند و اتّحاد بوده است همانگونه ای که با اتّحاد قطرات اب ، مخزن بزرگ سدّ تشکیل وبا پیوستن جویهای کوچک به همدیگر رودخانه های عظیم ایجاد می گردد ، با اتّحاد انسانها به همدیگر صفوف بزرگی تشکیل می شود که دشمن با نگاه به ان به وحشت افتاده وفکر تجاوز به به انان را برای همیشه از سر بیرون می کند* تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ *(1:انفال60) قران کریم ملّت اسلامی را به سوی یگانه عامل وحدت،در تمسّک به حبل الله دعوت می کند واز هر گونه تفرقه بر حذر می دارد * وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِیعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ *(ال عمران103)بلکه اختلاف وپراکندگی وبه جان هم افتادن را یکی از بدترین عذابها بشمار می اورد * قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ *(انعام65)ابن اثیر می گوید : مراد از «شیعأ» همان تفرقه میان امّت اسلامی است (1) پیامبر اعظم (ص) می فرماید : تمام مسلمانان عالم اعضاء یکدیگرند و همه انها بمنزله یک پیکرند که اگر عضوی از ان به درد اید سایر اعضاء نیز متأثر خواهد شد (2) امیرالمومنین (ع) می فرماید : ملازم جامعه اسلامی باشید چون دست خدا همواره با جماعت است ، واز تفرقه بپرهیزید زیرا گروه اندک طعمه شیطان می گردد همانطور که گلّه اندک، نصیب گرگ می گردد (3)

اهمیّت وحدت در عصر حاضر:

شکّی نیست که ما در عصری زندگی می کنیم که تمامی دشمنان اسلام برای نابودی اسلام هم پیمان گشته ، تمامی امکانات سیاسی و اقتصادی خود را در سقوط اسلام از صحنه بین الملل بکار گرفته اند . که طرح نوین « هانتیگون» نظریه پرداز بزرگ کاخ سفید و استرتژیست معروف یهودی در کتاب «برخورد تمدّنها» مویّد این مطلب است . ودر چنین عصری بیش از هر عصری ، مسلمانان نیاز به وحدت دارند و شاید بیش از هر زمانی جا معه اسلامی به همکاری و مساعدت یکدیگر نیاز مند است.شایداهمیّت سخن پیامبر اعظم(ص) که می فرمایند:« من اصبح ولم یهتمّ بامور المسلمین فلیس بمسلم»کسی که به فکر مشکلات برادران دینی خود نباشد مسلمان نیست . در این زمان بیش از هر زمان دیگری ملموس باشد.بدیهی است که در موقعیت فعلی ، هرگونه حرکت مشکوک که موجب تفرقه میان صفوف مسلمانان باشد به صلاح اسلام نیست . وهرگونه فحش وناسزا از مسلمانان به یکدیگر قبل از انکه به وحدت میان مسلمین وتقریب بین مذاهب ضربه بزند ،چهره نورانی مکتب اسلام را در سطح بین الملل مخدوش می کند و طبقه تحصیل کرده را به مکتب نورانی اسلام بد بین می کند.

4: فی غریب الحدیث ج 2ص 520

5: مسند احمد ج 4 270

6: نهج البلاغه لصبحی الصالح

شیعه اثنی عشری ::: یکشنبه 29/7/86::: ساعت 11:23 صبح

نظرات دیگران: نظر

ابن تیمیه بنیانگذار فکر ی وهابیت

بنام خدا

سلام دوستان

ابن تيميّه بنيانگذار فكرى وهّابيّت

أحمد بن تيميّه در سال 665 ق، پنج سال پس از سقوط خلافت بغداد در حرّان از توابع شام به دنيا آمد، و تحصيلات اوليّه را در آن سر زمين به پايان برد. پس از حمله مغول به اطراف شام و همراه خانواده اش به دمشق رفت و در آنجا اقامت گزيد.

در سال 698 هـ ق، به تدريج آثار انحراف در وى ظاهر شد، خصوصاً به هنگام تفسير آيه شريفه (الرَّحْمَـنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى )(3)، در شهر حماة(4) براى خداوند تبارك وتعالى جايگاهى در فراز آسمانها كه بر تخت سلطنت تكيه زده است، تعيين كرد(5).

اين تفسير مخالف آيات قرآن چون: (لَيْسَ كَمِثْلِهِى شَىْءٌ )(6) و (وَ لَمْ يَكُن لَّهُو كُفُوًا أَحَدُم )(7) مى باشد كه خداوند را از هر گونه تشبيه به صفات مخلوقات باز داشته است.

انتشار افكار باطل «ابن تيميّه» در دمشق و اطراف آن غوغايى به پا كرد، گروهى از فقهاء عليه او قيام كرده و از جلال الدين حنفى قاضى وقت محاكمه وى را خواستار شدند، ولى وى از حضور در دادگاه امتناع ورزيد.

«ابن تيميّه» همواره با آراء خلاف خود افكار عمومى را متشنّج، و معتقدات عمومى را جريحه دار مى كرد، تا اينكه هشتم رجب سال 705 هـ ق، قضات شهر همراه با وى در قصر نائب السلطنه حاضر شدند، و كتاب «الواسطيّة» وى قرائت شد، پس از دو جلسه مناظره با «كمال الدين زملكانى» و اثبات انحراف فكرى و عقيدتى «ابن تيميّه» او را به مصر تبعيد كردند.

در آنجا نيز بخاطر نشر انديشه هاى انحرافي توسّط «ابن محلوف مالكى» قاضى وقت به زندان محكوم گشت، و سپس در 23 ربيع الأوّل سال 707 هـ ق، از زندان آزاد شد، ولى بخاطر پافشارى بر نشر عقايد باطلش، قاضى «بدر الدين» وى را محاكمه كرد و احساس نمود كه وى در قضيّه توسل به پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) ادب را نسبت به حضرت رعايت نمى كند، بنابر اين او را روانه زندان كرد(8).

عاقبت در سال 708 هـ ق، از زندان آزاد شد، ولى فعّاليّت مجدّد وى باعث شد كه آخر ماه صفر سال 709 هـ ق، به اسكندريّه مصر تبعيد شود، و پس از هشت ماه به قاهره بازگردد.

ابن كثير مى نويسد: در 22 رجب سال 720 هـ ق، به خاطر فتاواى دور از مذاهب اسلامى به دار السعاده احضار شد، و قضات هر چهار مذهب (حنفى، مالكى، شافعى و حنبلى) او را مذمّت و به زندان محكوم كردند، تا اينكه در دوّم محرّم سال 721 هـ ق، از زندان آزاد گرديد.

ابن حجر عسقلانى و شوكانى از علماء بزرگ اهل سنّت مى نويسند: قاضى شافعى دمشق دستور داد كه در دمشق اعلان كنند كه: «من اعتقد عقيدة ابن تيميّة حلّ دمه وماله»(9).

هر كس معتقد به عقايد «ابن تيميّه» باشد، خون و مالش حلال است.